Muzyka to naprawdę mocny narkotyk. Może cię zatruć, podnieść na duchu lub (...)" A. Neste

   Polska Rzeczpospolita Ludowa, rok 1983. Polacy mają za sobą jedno z najtrudniejszych wydarzeń w całej historii kraju. Stan wojenny, który został wprowadzony 13 grudnia 1981 roku, zniesiono dokładnie 22 lipca 1983 roku. Nic dziwnego, że te historyczne z perspektywy czasu wydarzenia odbiły się na zawartości trzeciego albumu grupy Maanam, która w tamtym czasie biła rekordy popularności.    „Nocny patrol”, bo o nim mowa, wyznaczył nowy początek w karierze grupy. Nie dość, że zespół postanowił podjąć współpracę z pierwszą prywatną wytwórnią fonograficzną w Polsce (mowa o wytwórni Rogot), to na dodatek postanowił porzucić swe charakterystyczne, energiczne brzmienie na rzecz dźwięków innego rodzaju. A jakby tego było mało, zespół postanowił nagrać anglojęzyczną wersję „Nocnego patrolu”, która zwała się „Night Patrol” i ukazała się w Niemczech, krajach Beneluxu oraz Skandynawii. Ale po kolei. Maj i czerwiec 1983 roku zespół spędził w krakowskim studiu ZPR, by zarejestrowa...

      Moje pierwsze skojarzenie z Dido, to… czołówka serialu „Roswell: w kręgu tajemnic”. Ten amerykański serial był emitowany na przełomie wieków, i to właśnie we wspomnianej czołówce możemy usłyszeć utwór „Here with Me”, który ukazał się na debiutanckim albumie artystki. Z tego też powodu wokalistka jest silnie powiązana z czasami mojego dzieciństwa, zresztą największe sukcesy odnosiła właśnie na początku XXI wieku.    Co ciekawe, pierwotnie „No Angel”, debiutancki album brytyjskiej wokalistki, ukazał się w czerwcu 1999 r. w samych Stanach Zjednoczonych (za wydanie odpowiadało wydawnictwo Arista Records). Dopiero w lutym 2001 roku osiągnął zasięg globalny. To właśnie w tamtym roku ukazał się legendarny dziś utwór rapera o pseudonimie Eminem – mowa o utworze „Stan” – w którym zostały użyte fragmenty „Thank You”, jednego z singli promujących „No Angel”. W teledysku do utworu „Stan” Dido gra dziewczynę tytułowego Stana. Nie ma co ukrywać; popularność utworu Emin...

  Moje dzieciństwo przypada na początek lat dwutysięcznych. Nic zatem dziwnego, że doskonale pamiętam lata 2005-2006 i „szał” na punkcie niemieckich nastolatków z Tokio Hotel. Wspomniane lata przypadają na największą popularność muzyków; jedni ich nienawidzili, drudzy kochali. Ja zdecydowanie należałam do tej drugiej grupy. Uwielbiałam w nich wszystko: zarówno warstwę muzyczną, jak i sam image. Byli inni. Wyróżniali się, a to zdecydowanie mnie przyciągało (zresztą w dalszym ciągu chłopaki wyróżniają się wyglądem). W 2006 roku byłam czternastoletnią dziewczyną, Bill i Tom Kaulitzowie, założyciele zespołu, byli zaledwie trzy lata starsi ode mnie. I tacy też byli odbiorcy zespołu – większość fanów grupy liczyło sobie naście lat.    Na ścianie mojego pokoju widniał największy plakat, jaki kiedykolwiek miałam (tak, to jeszcze czasy popularności plakatów z gwiazdami). Plakat pochodził z czasopisma „Bravo”; pierwszy numer ukazał się w 1956 r. (!) i został wydany w Niemczech – ze...

  Zacznę nietypowo. Nie zbieram składanek. Większość składanek, jakie posiadam w swojej kolekcji, zostało mi podarowanych. Oczywiście od każdej reguły istnieją wyjątki, w przypadku składanek nie jest inaczej. Kilka składanek zakupiłam osobiście, ponieważ te wydały mi się szczególnie ciekawe, a dwie składanki, jakie posiadam, wygrałam w konkursach radiowych.  Dziś będzie o składance z kategorii podarowanych, czyli z większości mojej kolekcji.    „Wolność w muzyce”, bo taki tytuł nosi omawiana dziś składanka, została wydana w dwa tysiące dziesiątym roku i zawiera w sobie dwie płyty CD. Na pierwszej płycie zostało nagranych dziewiętnaście utworów, z kolei drugi krążek zawiera ich niewiele mniej, bo osiemnaście.  Istotnym jest fakt, że cechą wspólną wszystkich utworów jest ich pochodzenie: mamy tutaj do czynienia tylko i wyłącznie z polską muzyką. Można śmiało stwierdzić, że mamy do czynienia z ogromem muzyki z gatunku rock, punk oraz reggae; przy czym należy dodać,...

  Rok 1985 stał się istną rewolucją w przypadku zespołu Anthrax. To właśnie wtedy ukazał się na rynku ich drugi album zatytułowany „Spreading the Disease”, który przyczynił się do wzrostu popularności Scotta Iana i spółki. Mało tego, to właśnie na tym albumie po raz pierwszy można było usłyszeć Joey’a Belladonnę (nie licząc minialbumu, który ukazał się kilka miesięcy wcześniej) oraz Franka Bello (podobnie jak w przypadku Belladonny, nie licząc minialbumu), basistę.    W 1984 roku, dwa tygodnie po zakończeniu pierwszej trasy koncertowej zespołu po Ameryce Północnej, z grupą pożegnał się dotychczasowy wokalista, Neil Turbin.  Został on zastąpiony przez dobrze znanego miłośnikom Anthraxu, Joey’a Belladonnę.  To dzięki producentowi, Carlemu Canedy’emu, zespół postanowił przesłuchać Belladonnę. Co ciekawe, wokalista nie był zaznajomiony z thrash metalem, a sam zespół nie był zadowolony z tego faktu. Jak czas pokazał, niesłusznie. Belladonna stał się swego rodzaju iko...

     Magda Femme rozpoczęła swoją przygodę z muzyką w 1996 roku, kiedy to zadebiutowała na debiutanckim albumie Ich Troje. W 2000 roku, już po wydaniu trzech płyt długogrających z jej udziałem ("Intro", "ITI CD" oraz "3"), postanowiła odciąć się od grupy, w której dotychczas występowała i wydać muzykę pod swoim własnym nazwiskiem. "Empiryzm" miał być jedynie odskocznią od jej kariery w ówcześnie coraz bardziej rozpoznawalnym Ich Troje, jednak - jak czas pokazał - stało się inaczej. Jej debiutancki album stał się początkiem samodzielnej, solowej kariery (w marcu 2001 roku wokalistka postanowiła odejść z zespołu, by już w tym samym roku wydać drugą płytę - "5000 myśli").    Wracając do "Empiryzmu", trzeba nadmienić, że w wokalistkę uwierzył legendarny Lech Janerka i postanowił napisać dla niej singlowe "Verticalo". Utwór jest sympatyczny; zresztą sam teledysk przedstawia wokalistkę w radosnym usposobieniu. Na płycie zn...

   Oddział Zamknięty należy do klasyki polskiego rocka. Trudno mi stwierdzić, kiedy po raz pierwszy usłyszałam "Andzię", "Obudź się" czy chociażby "Party". Te utwory zaskarbiły sobie miejsce w czołówce najpopularniejszych polskich klasyków rockowych, więc odnoszę wrażenie, że znam je od zawsze. Grupa powstała pod koniec 1979 roku w Warszawie. Najbardziej znanymi członkami zespołu zostali Krzysztof "Jary" Jaryczewski (wokalista) oraz Wojciech Łuczaj-Pogorzelski (gitarzysta), ponieważ to oni w pierwszych latach działalności (oraz w czasie największej popularności) stanowili trzon grupy. Co ciekawe, w pierwszym składzie w sekcji rytmicznej znajdowali się Paweł Mścisławski wraz z Jarosławem Szlagowskim, którzy w krótkim czasie zostali "podebrani" przez kolegów po fachu - Janka Borysewicza i spółki - by stworzyć z nimi konkurencyjną grupę Lady Pank.     Zanim jednak do tego doszło, pierwszy skład zespołu zdążył nagrać już większość materiału...