Muzyka to naprawdę mocny narkotyk. Może cię zatruć, podnieść na duchu lub (...)" A. Neste

     Tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiąty czwarty rok okazał się dla młodej, bo zaledwie dwudziestojednoletniej wokalistki, przełomowy. To właśnie w tym roku światło dzienne ujrzał jej debiutancki album, a z perspektywy czasu okazało się, że jest to jeden z najlepszych albumów ostatniego dziesięciolecia XX wieku. A może posunę się trochę dalej i zaryzykuję stwierdzeniem, że nawet jeden z najlepszych w polskiej muzyce rozrywkowej. Wszystko rozpoczęło się rok wcześniej; kiedy w 1993 roku na jednym z przeglądów muzycznych, młodą artystkę ujrzała Katarzyna Kanclerz, dyrektorka artystyczna Izabelin Studio, czyli potężnej firmy wydawniczej na polskim rynku muzycznym. Sama Pani dyrektor tak wspomina pierwsze spotkanie z Kasią:  "To był przegląd zespołów. Pamiętam, że jak ją pierwszy raz usłyszałam to oniemiałam. Ona śpiewała tak mocnym i szerokim głosem, że po prostu zwariowałam."  W tym czasie młodziutka Kowalska występowała w zespole Evergreen, w którym udzielał się ...

      Ta wodzisławska kapela była mi znana już dawno temu (w końcu sąsiednie miasto), ale tylko z... nazwy. Długo nie sięgałam po jej twórczość , bo zawsze jakieś inne zespoły zaprzątały mi głowę – szczególnie te z gatunku metal - i jakoś zapoznanie się z ich twórczością zawsze odkładałam na bliżej nieokreśloną przyszłość.     Kiedy wreszcie zabrałam się za odrabianie bunkrowych zaległości, to poszło już hurtowo. :) Dużą zasługę miał a w tym pewna osoba , pewien punkowiec, bo to właśnie on przypomniał mi o tej kapeli z Wodzisławia Śląskiego; opo wiedział mi o koncercie z pierwszej połowy lat 90., który został zorganizowany w Łaziskach Górnych. Miał bardzo dobre wspomnienia związane z tamtym dniem. Zaczęłam od drugiego albumu, czyli od "Naziści wypierdalać" , zresztą całkiem przypadkowo, ponieważ taki wyświetlił mi się jako pierwszy w serwisie Y outube. I stało się - zakręcili mną niesamowicie, więc zaczęłam szukać płyt CD tej kapeli. Po cz...

      O Monice Brodce Polska usłyszała za sprawą programu „Idol”, który wygrała dzięki głosom publiczności (na Monikę zagłosowało 69% telewidzów). W 2003 roku młodziutka wówczas wokalistka – liczyła sobie zaledwie piętnaście lat – zgłosiła się do trzeciej edycji polsatowskiego show. W 2004 roku na wieść o wygranej, wykrzyknęła na wizji słynne „o kurwa!”, które fani szybko puścili w niepamięć, wszak emocje związane z wygraną w popularnym programie zrobiły swoje. ;) No dobrze… Ja nie zapomniałam - w końcu pisząc o Brodce i jej przygodzie z „Idolem”, była to jedna z moich pierwszych myśli – ale w żadnym wypadku jej zachowanie mnie nie uraziło. ;)    20 listopada 2006 roku, po wydaniu dwóch minialbumów i debiutanckiego „Albumu”, wokalistka wypuściła na rynek drugi album długogrający zatytułowany po prostu „Moje piosenki”. Na album składa się trzynaście utworów; co ciekawe do kompozycji „Bajeczka (Intro)” autorem tekstu jest słynny raper o pseudonimie Eld...

      Dziś chciałabym przedstawić Wam piratów. Nie, nie tych z Karaibów. ;) Szwedów z Alestorm. Nie pamiętam dokładnego momentu, w którym zetknęłam się z muzyką chłopaków, ale ważniejsze jest to, że sama muzyka zapadła mi w pamięć! To nie był ani thrash, ani klasyczny heavy. To było coś zupełnie innego – power metal zmieszany z folkiem! I do tego ten piracki klimat, w który, za sprawą tekstów, wprowadzają nas metalowcy. Gdyby w czasach, gdy piraci królowali na morzach, muzyka metalowa istniała, z pewnością „biblią” dla morskich przestępców byłby właśnie debiut muzyków – „Captain Morgan’s Revenge”. Gdy zamykam oczy i daję się porwać dźwiękom albumu, mój mózg zaczyna wytwarzać obrazy: zaczynam widzieć to, o czym śpiewają muzycy, mało tego! Wydaje mi się, że słyszę nawet szum morskich fal… Z głębi morza, dokładnie 25 stycznia 2008 roku, wyłania się piracki statek o nazwie „Captain’s Morgan’s Revenge”. ;) Płytę otwiera „Over the Seas”, jeden z moich faworytów;...

  „Na wszystkie tradycje ziemi należy patrzeć jak na tradycje wywodzące się z tradycji matki podstawowej, która od samego początku została powierzona grzesznemu człowiekowi i jego pierwszym potomkom” - Louis-Claude de Saint-Martin – francuski filozof (1743-1803) – tekst widniejący na ostatniej stronie książeczki do płyty. Zespół o tajemniczo brzmiącej nazwie obił się o moje oczy na popularnym - za moich czasów (jak to brzmi!) - last.fmie. Miałam, mniej więcej, dziewiętnaście lat, kiedy wspomniany last.fm podsunął mi w „proponowanych” czy „podobnych” wykonawcach nazwę Sparagmos. W tamtym czasie namiętnie zasłuchiwałam się w muzyce metalowej; właściwie nadal uwielbiam ten gatunek, lecz obecnie mój gust muzyczny jest dużo bardziej zróżnicowany. Sparagmos? A cóż to za przedziwna nazwa? Ciekawe, jaka muzyka się pod nią kryje? - pomyślałam sobie. Niezwłocznie postanowiłam to sprawdzić. Minęło trochę czasu nim zorientowałam się, że moja szczęka znalazła się na podłodze. A j...

      Zespół Turbo należy do dumnie brzmiącej Wielkiej Trójcy Polskiego Metalu. Czy zasłużenie? Och, jak najbardziej! Zespół został założony w 1980 roku, z przerwą, funkcjonuje po dziś dzień. Dziś będzie o drugiej płycie zespołu, o płycie, która nadała właściwy kierunek twórczości poznańskich muzyków.    Na podstawową wersję wydawnictwa składa się 10 (słownie: dziesięć) utworów, choć moje wydanie obejmuje aż 16 (słownie: szesnaście). Zaznaczam, że moje wydanie „Smaku ciszy” pochodzi z boxu z roku 2008, do którego dodano radiowe wersje utworów oraz jeden utwór skomponowany na długo przed wydaniem drugiej płyty – „Gdy uszy zatka kurz”. 26 lutego 1985 roku zespół pojawił się w Studiu Nagrań Dźwiękowych w Krakowie, by nagrać następcę „Dorosłych dzieci”. Sesja potrwała do 15 marca, natomiast 17 września tego samego roku nastąpiła premiera albumu, który pierwotnie został wydany przez Klub Płytowy „Razem”. Tytułowego utworu, na winylowym wydaniu, po prostu ni...